Spotlight: Anne von Gleich (Korte Verhalen)

Vandaag in Spotlight: Anne von Gleich, 21 jaar, studeert strategic innovation management; met haar korte verhaal “Scherven brachten ooit geluk”. 

Vorig jaar volgde ze de bij Usva de cursus Fotografie, dit jaar grijpt ze terug op een oude passie: verhalen schrijven. Ik hoorde haar via WhatsApp uit over de cursus Korte Verhalen Schrijven, haar verhaal (zie hieronder) en over deze passie.

Anne vertelt dat de cursus bestaat uit tien weken, waarbij elke week in het teken staat van een ander thema. De ene week moet je bijvoorbeeld een personage ontwikkelen, terwijl je je een andere week focust op dialogen. Je deelt de verhalen in de groep, waardoor je elkaar inspireert. Daarnaast mag je al je fantasie gebruiken en zelf kiezen waarover je schrijft. Deze keer was het de bedoeling om iets achter te houden voor de lezer. “Het enige dat ik in mijn hoofd had was dat iemand iets kapot gooide. De reden ervan ontstond al schrijvende.”

“Overspel is iets wat ik niet begrijp. Juist daarom vind ik het interessant om erover te schrijven, dan blijft het ook een beetje spannend voor mezelf.” Bij het schrijven van een verhaal kom je vaak meer te weten over jezelf dan dat misschien de bedoeling is. Bewust of onbewust stop je stukjes van jezelf in het verhaal. “Gelukkig heb ik geen ervaring met overspel. Althans, voor zover ik weet ;). Vreemdgaan zeg maar.” Wel houdt ze ontzettend van reizen. Ze vond Rome erg indrukwekkend en inspirerend. Zelf is ze niet bestolen, zoals het hoofdpersonage van haar verhaal, maar was ze wel ooggetuige van een – zoals ze het zelf noemt – ‘zigeunerdiefstal’.

In het verhaal ontvouwen de gebeurtenissen zich op kundige wijze. De emoties stapelen zich bovenop elkaar, totdat ze uitmonden in een uitbarsting en bijna letterlijk in scherven uiteen spatten. Als je het verhaal nog eens terugleest, merk je details op die bij de eerste keer lezen nog niet waren opgevallen.

Lees hieronder het verhaal zelf:

_____________________________________________________________________________________________

Scherven brachten ooit geluk

 

Seconden lang blijft mijn blik rusten op het neergekletterde aardewerk. Hoe langer ik kijk, hoe minder scherp de scherven lijken. De randjes vervagen, worden subtieler. Nemen vreemde vormen aan naarmate de tranen komen.

     From Rome with Love. De ansichtkaart hangt inmiddels al elf maanden op de vriezer, het avondzonnetje op de afbeelding  vormt een schril contrast met mijn ingevroren boerenkool en aspergesoep. Het kaartje hangt nog steeds recht, al zijn de hoekjes inmiddels wat kromgetrokken. Het kleurenspectrum is gedurende het jaar verbleekt, maar het Phanteon is nog goed zichtbaar. Zelfs hangend op de vriezer vind ik het gebouw nog even imposant als dat ik me herinner van mijn bezoekjes aan de Eeuwige Stad.

~

Onze eerste ontmoeting staat zo helder in mijn geheugen gegrift dat het bijna eng is. Dat was, en is nog steeds, één van de vreemdste ontmoetingen die ik ooit heb gehad.  Het was zo’n dag waarop ik me het liefst had ingegraven als een mol, werkend aan een paar geheime tunnels onder de grond. De drukte van de grote stad was ik niet gewend en het temperamentvolle geratel van de Italianen maakte me onnodig nerveus.  Met tegenzin stapte ik de metro in, met het vooruitzicht dat ik nog twee keer zou moeten overstappen. Aan de andere kant was ik allang blij dat ik niet deel hoefde te nemen aan het levensgevaarlijke bovengrondse verkeer: de ongeordende wirwar aan scooters zou zo maar het jammerlijke einde van mijn weekend kunnen zijn.

“Watch out!” Ruw werden mijn gedachtes verstoord. Voor mij ontstond plots een worsteling en stomverbaasd zag ik hoe iemand een portemonnee uit de handen van een dertienjarig zigeunerkind rukte.  “I believe this is yours.” Te verward om te realiseren wat er gebeurd was, pakte ik mijn portemonnee aan. “You new in Rome? This is  Termini station, always watch out here. Criminals.” Mijn onbekende redder in nood schonk me een brede glimlach, één die ik het daaropvolgende jaar nog vaak zou zien.

~

Mijn knokkels worden wit, zo stevig omklem ik het miniatuur Trevi fonteintje dat ik van je heb gehad toen ons eerste weekend samen ten einde liep. Jouw anekdotes, mijn dansjes aan de oever van de Tiber. De bodemloze flessen wijn, halfgare pizza’s en mijn euforische stemming: alles is verenigd in dit kleine stuk porselein. Ik zet het terug in de vensterbank en begin te ijsberen. Van de vriezer naar de vaatwasser, en terug. Heen. En terug. Gevangen in overpeinzingen met een frons waar een bejaarde nog u tegen zegt. Just once! Baby, I’ll fix it. I’ll fix it! Hoe vaker ik zijn woorden in gedachte herhaal, hoe kwader ik word. Machteloos. In een impuls grijp ik het beeldje opnieuw vast en smijt het op de grond… Scherven spatten uitéén en ik kijk hoe ze langzaam tot stilstand komen op de harde, zwarte vloer. Gebroken harten lijm je niet.

 

Featured image: © 00050002 by Emanuel Ilagan on Flickr.

2 comments

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s